អរុណោទ័យ

យុវជននោះញញឹមស្រស់ដាក់ពូសូហ្វ័រឡាន ក្នុងវ័យ២៣ឆ្នាំ គេជាបុរសដែលមានរាងកាយមាំមួន ពោរពេញទៅដោយសាច់ដុំណែនហាប់ បញ្ជាក់ថាជាមនុស្សដែល ធ្វើការងារដោយប្រើកម្លាំង។ ចំណែកសម្បុរវិញខ្មៅរលោងតែម្ដង ប៉ុន្ដែរង្វង់មុខរបស់គេ សមសួនណាស់។ សម្បុរខ្មៅពិតមែន ប៉ុន្ដែគេមានកែវភ្នែកមួយគូដែលភ្លឺថ្លា ច្រមុះមិនស្រួចទេ ប៉ុន្ដែមានក្ដោងខ្ពស់ សមនឹងបបូរមាត់រាងក្រាស់បន្ដិច។ ពេលគេសើចបែបនេះស្រស់ណាស់ ព្រោះតែធ្មេញរបស់គេ សស្អាតស្មើត្រឹម ចំណែកសក់ក្បាលវិញ កាត់ខ្លីហើយលាបប្រេងក្រអូបបន្ថែម សិតក្បេតឡើងខ្ញង់តែម្ដង ប៉ុន្ដែសម្លៀកបំពាក់វិញមិនសមនឹងម៉ូតសក់របស់គេសោះ ព្រោះថាគេស្លៀកខោចែវពណ៌ខ្មៅ ពាក់អាវកមូលដៃខ្លី របៀបអ្នកចម្ការ បង់កក្រមាថែមទៀត។ មើលតាមការស្លៀកពាក់របស់គេ មិនបាច់សួរក៏ដឹងថា ជាអ្នកមកពីស្រែចម្ការដែរ។ អ្នកកំលោះចាប់ដៃពូប៊ុនរលាក់តិចៗ៖

- អរគុណពូហើយ មិនអីទេ ខ្ញុំចុះត្រឹមហ្នឹងចុះ! ផ្ដាំប្រាប់ម៉ែផងណាពូ កុំឱ្យម៉ែបារម្ភពីខ្ញុំអី ទោះខ្ញុំមិនដែលមកភ្នំពេញក៏ដោយ ប៉ុន្ដែត្រឹមផ្លូវប៉ុណ្ណឹងៗ ខ្ញុំមិនវង្វេងទេ! បើខ្ញុំវង្វេងក៏ខ្ញុំរកផ្លូវទៅផ្ទះវិញឃើញដែរ!

ពូប៊ុនទះស្មាអ្នកកំលោះងក់ក្បាល៖

-  អើ! ចាំពូប្រាប់ម៉ែឯងឱ្យ ទៅចុះ! ពូទៅគិតលុយថ្លៃផ្លែឈើសិន!

- បាទពូ! ខ្ញុំលាសិនហើយណា៎ពូ!

ពូប៊ុនងក់ក្បាល រួចគាត់ប្រញាប់ចុះទៅជួបម៉ូយផ្លែឈើរបស់គាត់។ ចំណែកយុវកំលោះវិញ ក៏ចុះពីលើឡានមកស្រាយយកកង់សំណព្វចិត្តរបស់គេ ដែលចងជាប់កន្ទុយឡានខាងក្រោយ

‍